ฤดู(ของ)ฝน

ฤดูไหน…ฤดูไหน…ก็ฤดู(ของ)ฝน

อีกก้าวของหญิงสาวสติแตก January 15, 2008

Filed under: Uncategorized — therainyseason @ 3:39 am

     เมื่อกี้ฉันสติแตก

     30นาทีก่อนหน้า ฉันเดินวนไปวนมาอยู่ชั้นหนึ่งหน้าลิฟของออฟฟิต ฉันไม่ได้รอใคร ไม่ได้รีบร้อน แต่ฉันแค่ครุ่นคิด เหมือนกำลังพยายามดับกองไฟด้วยน้ำที่มีอยู่ในมือแค่น้อยนิด

     “พี่สอนฝนกี่รอบแล้วเนี่ยะ” สิ้นประโยคของหญิงสาวผู้เป็นหัวหน้า เสียงในแผนกที่ดังเหมือนช่วงสิ้นค้าลดราคาตอนสิ้นปีก็เงียบสนิท

     “ฝนเข้าใจที่พี่สอน แต่สูตรที่พี่ให้ทำมันไม่มี” ฉันเอ่ยค้านความคิดของหัวหน้า

     “ไม่มีทำไมไม่หาล่ะ”

     “เมื่อวานพี่ไม่ได้เข้าออฟฟิต”

     “ทำไมเนี่ยะ สอนกี่ทีแล้ว ทำไมไม่จด ก็เนี่ยะ ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้” กระดาษหนึ่งปึกที่ฉันเฝ้าเพียรทำมาเป็นอาทิตย์ถูกโยนลงบนโต๊ะ แล้วด้วยแรงกระแทกกระดาษปึกนั้นก็กระจายไปทั่วโต๊ะและหล่นมากองอยู่ที่พื้น

     “พี่คะไม่ใช่ว่าฝนทำไม่เป็น หรือไม่คิดจะทำ แต่ที่ให้ทำมันไม่มีและเมื่อวานพี่ก็ไม่ได้มา” ฉันรู้ตัวว่าเป็นเด็ก แต่เด็กมีความคิดได้ มีความรู้สึก และที่สำคัญ ลูกน้องไม่ใช่ถังขยะ

     แล้วฉันก็สติแตก

     ประตูห้องถูกปิดลง ประตูลิฟเปิดออก ฉันก้าวเข้าไป ยังไม่รู้จะเดินไปไหน แค่คิดว่าการเป็นผู้ใหญ่นอกจากต้องมีความรับผิดชอบแล้ว มันควรจะต้องทำยังไงอีก ที่สำคัญฉันควรจะ นิ่ง และใจเย็นๆ ฉันเดินวนไปวนมาเพราะห้างยังไม่เปิด ในใจคิดแต่ว่ากลับบ้านไปเลยดีมั๊ย เพราะยังไงก็ต้องออกจากงานตอนสิ้นเดือนอยู่แล้ว แต่อีกใจก็คิดว่าจะอีกแค่วันอาทิตย์เดียว วันเดียว หรือเหลือแค่ชั่วโมงเดียว งานก็คืองาน ความรับผิดชอบยังคงอยู่กับตัวเราเสมอ

     และแล้วก็เดินวนต่อ ประตูลิฟก็เปิดขึ้นอีกครั้ง ฉันก้าวออกมาแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ กระดาษที่กระจายถูกเก็บรวมไว้ที่โต๊ะเช่นเดิม ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนเก็บ เลยไม่รู้จะเอ่ยคำขอบคุณกับใคร

     แต่อารมณ์ฉันมันก็ยังไม่พร้อมจะเริ่มต้นทำงานได้ต่ออยู่ดี ฉันเดินไปที่ห้องครัว นั่งกินข้าว กิน กิน กิน พยายามจะทำอะไรให้อารมณ์ตัวเองมันดีขึ้น นิ่งๆ แล้วก็กลับเข้ามาทำงานต่อ

     ฉันเริ่มเอากระดาษ(สูตรการผลิต)เจ้าปัญหา ที่มันมีไม่ครบถ้วนอย่างที่หัวหน้าฉันต้องการ มาจัดเรียงใหม่ พี่คนนึงในแผนกเดินมาลูบหัว ไม่ได้พูดอะไร และฉันก็ไม่ได้เอ่ยอะไรกลับไปเช่นกัน

     จริงๆฉันอยากจากที่นี่ไปแบบสวยงาม ความทรงจำที่ดีสำคัญกับฉันเสมอ แต่วันนี้ฉันรู้สึก แม้ฉันจะเป็นลูกน้อง ฉันก็รู้สึก

     ฉันได้อ่านเรื่องราวของพี่ชายคนนึงเขาเขียนถึงหญิงสาวที่เจอในร้านกาแฟ หญิงสาวสนทนากับชายคนรักผ่านโทรศัพท์เคลื่อนที่อยู่พักใหญ่ แล้วเธอก็ถูกบอกเลิกเพราะเธอทำบางอย่าที่ผิดพลาดไป พี่ชายว่าคนเราไม่ใช่ว่าจะต้องมองหาคนที่ไม่ทำผิดแต่น่าจะมองหาคนที่ เข้าใจในความผิดของตนเองและความผิดของคนอื่นมากกว่า ซึ่งฉันเองก็เห็นด้วย

     ฉันยังจำได้ว่าฉันเม้นให้พี่ชายว่า “คนเราเกิดมามีใครบ้างไม่เคยทำผิด” ประโยคนั้นฉันได้ยินบ่อยๆ แล้ววันนี้ฉันก็นึกถึงประโยคนั้นอีกครั้ง

     พี่ค่ะ วันนี้ฝนเพิ่งมองเห็นรอยเท้าของตัวเองบนพื้นดินที่ล่วงผ่าน รอยเท้าที่พี่พยายามชี้บอกให้ย้อนมองเสมอ ก่อนที่เราจะตัดสินใจก้าวเดินไปทางไหน ยามที่เราก้าวเราอาจแค่ต้องการเดินผ่านทางนั้นไปให้ได้ แต่หลายต่อหลายครั้งที่เราไม่เคยรู้เลยว่าทางที่เราเดินไปนั้น เท้าเราเหยียบย้ำอะไรและหลงเหลือล่องรอยอะไรเอาไว้ให้คนต่อไปพบเห็น

     บางสิ่งที่พี่บอก บางอย่างที่ฝนเพิ่งเข้าใจ ขอบคุณนะคะ

    

    

 

11 Responses to “อีกก้าวของหญิงสาวสติแตก”

  1. ไม่เข้าข้างใคร ไม่บอกว่าใครถูก ไม่บอกว่าใครผิด

    แต่ขอให้ใจเย็นๆ ยังเหลือความรับผิดชอบจนถึงสิ้นเดือน

    เหมือนจะไม่นาน แต่ถ้าอยู่ด้วยความรู้สึกแย่ๆ

    มันจะเหมือนนานมาก…

    ในเมื่อสิ่งดีๆยังมีอยู่ ก็อยู่กับสิ่งดีๆไปละกัน

    เพื่อนร่วมงานดีๆ, มือที่ลูบหัว, ใจของตัวเองที่’ตั้งใจ’ ฯลฯ

    ขอให้ไหวแล้วเดินออกมาด้วยความรู้สึกแย่ๆให้น้อยที่สุดนะ :]

  2. jummdcu Says:

    เข้าใจ+เห็นใจนะจ๊ะ

    เป็นกำลังใจ ให้เหมือนเดิมจ้า

  3. ต้อม Says:

    เข้าใจนะ…
    อดทนอีกนิดนะเพื่อน สู้ๆ แกเก่งอยู่แล้ว ฉันรู้

  4. pattararanee Says:

    ยิ้ม สู้ นะ น้อง นะ

    พี่มี ทฤษฎีกระจกเงา จะบอก…

    ส่งเมล์ ไปให้นะ ^^

  5. maymories Says:

    แวะมายิ้มให้พีฝนนะคะ😀

  6. ไม่มีใครหรอกครับที่จะทำอะไรให้ถูกใจใครทั้งหมด
    นึกว่ามันก็แค่ขยะโยนมันลงถังเหอะ
    อะไรที่คิดถึงแล้วมีความสุข และยิ้มได้ นึกถึงสิ่งนั้นดีกว่า ยิ้มสู้ครับ ^^

  7. ต้อม Says:

    ฉันมีอะไรจะบอก
    มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ หรืออะไรก็ตามแต่
    ในวันที่แกเซ็งจิต เหนื่อยล้า ไม่ได้มีแกคนเดียวหรอกนะที่เป็น

    เพราะฉันก็เป็น เพียงแต่เรื่องมันอาจคล้ายๆ กัน แต่ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

    เอาน่ะเนอะ ไม่เป็นไร
    เราสองคนเป็นอ้วน+ผอม ค่อยๆ เดินกันไปแล้วกันเนอะ
    🙂

  8. แขก Says:

    เราจะเป็นเทวาหรือซาตาน

    ทุกวันนี้พี่พยายามใจเย็นกับการทำงาน
    ใจเย็นกับเพื่อนร่วมงาน
    ใจเย็นกับหัวหน้า
    ใจเย็นกับน้องๆในทีม
    ใจเย็นกับคนที่เราต้องติดต่อด้วย ทั้งในและนอกองค์กร
    ทั้งๆที่ต้องเกี่ยวข้องกับซาตานอยู่หลายตน

    แต่เราน่าจะเลือกได้ว่า ตัวเราเองนั้น จะเป็นเทวาหรือซาตาน
    จะพยายามเป็นเทวา ทั้งๆที่มันทำได้ยากเหลือเกิน
    หรือจะปล่อยให้เป็นซาตานเหมือนอย่างที่คนอื่นเป็นกันได้ง่ายๆ

    บางวันพี่ก็เป็นเทวา
    บางวันก็เป็นซาตาน
    บางวันเป็นทั้งเทวาและซาตาน

    แต่ถึงยังไง พี่ก็จะพยายามเป็นเทวา (ถึงแม้ข้างในจะมีใจซาตานก็ตาม)

    ด้วยความห่วงใยจาก
    พฤศจิกาซาตาน : )

  9. พี่แขก(พฤศจิกาซาตาน ที่อารมณ์ขันที่สุดในโลก): ขอบคุณนะคะพี่ น้องก็อยากเป็นเทวาอยู่เหมียนกัน เพราะหน้าตาไม่เข้ากับซาตานสักเท่าไรหนักไปแนวเทวามากกว่า 555+ ขอบคุณมากคะพี่ ขอบคุณ ขอบคุณ
    ต้อมแต้ม: ฉันดีใจที่เราจะเป็นอ้วนผอมเดินไปด้วยกัน แต่ฉันไม่อยากให้แกเจอเรื่องแบบเดียวกับฉันเหมือนกับเรื่องนี้ โชคดีนะเพื่อน อีกไม่กี่วันฉันก็จะไปเป็นสาวทองหล่อเหมือนแกแล้วนะยะ คิดถึง(ไว้เรากินข้าวกลางวันกันนะ)
    คุณฝันฯ: ค่ะ ยิ้มสู้…..สู้โว้ย(เกี่ยวกันไหมหว่า555+)
    น้องเมย์: ยิ้มชื่นใจดีจังนะจ๊ะ
    พี่เอี้ยง: ทฤษฎีกระจกเงาของพี่น้องปริ้นออกมาแว้วววว 555+เอามาแปะไว้ที่โต๊ะทำงาน เอาไว้เรียกสติตัวเอง ขอบคุณมากเลยค่ะพี่
    พี่จุ๋มจ๋า: ขอบคุณนะคะพี่ ขอบคุณมากคะ ขอบคุณ อยากบอกพวกพี่ๆเพื่อนๆให้มากกว่านี้แต่ไม่รู้จะใช้คำไหน แต่รู้สึกขอบคุณมากจริงๆค่ะ
    หมูตุ้ย: อีกหนึ่งคำขอบคุณนะคะ ขอบคุณสำหรับข้อความที่ฝากไว้ ขอบคุณสำหรับเพลงเพราะๆด้วยคะ จริงด้วยคุณหมูตุ้ย ฟังเพลงเพราะๆแล้วอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ

  10. ต้อม Says:

    เฮ้ย! แกจะมาอยู่แถวทองหล่อแล้วเหรอ
    เออๆๆ ดีใจๆๆๆๆๆๆๆๆ
    แต่แก…เราอาจจะกินข้าวกลางวันกันไม่กี่มื้อ
    ฉันก็ต้องไปจากทองหล่อแล้วนะ เหอ เหอ ตลกดี

    ไม่เป็นไร ไว้กินข้าวมื้อเย็นกันก็ได้เนอะแก

    แกฉันมีร้านแนะนำ ตอนมื้อเที่ยง
    มันจะอยู่ในซอยใกล้ สน.ทองหล่อ
    เดินเข้าไปประมาณ 200 เมตร
    มีร้านอาหารตามสั่ง ร้านก๋วยเตี๋ยว มีน้ำปั่นด้วย
    อร่อยดีแหละแก

  11. แขก Says:

    เออต้อม ตลกดี คนนึงมา คนนึงไป โลกหนอโลก

    ฝน เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นเอาหน้าของฝนมาเสนอซะทีได้มั้ย 55+


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s