ฤดู(ของ)ฝน

ฤดูไหน…ฤดูไหน…ก็ฤดู(ของ)ฝน

เมื่อวันนี้ฉันเป็นน้ำแล้วเธอเป็นแก้ว October 31, 2007

Filed under: Uncategorized — therainyseason @ 8:14 am
Tags:

     สภาวะอ่อนแอทางจิตใจ ฉันว่ามันเกิดขึ้นได้กับทุกๆคนเป็นเรื่องปกติ สาเหตุอาจเกิดจากปัญหารุมเร้ารอบด้าน ทั้งเรื่องงาน ครอบครัว ความรัก เพื่อนฝูง อีกเพียบถ้าจะให้นึกถึง แล้วแต่ละคนก็มีวิธีการที่แตกต่างและหลากหลายในการประคับประคองจิตใจตัวเองให้เข้มแข็ง

     สำหรับฉัน แค่มีคนที่เข้าใจคอยเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆกัน มันก็ทำให้ฉันมีแรงใจเพิ่มขึ้นได้เป็นกองแล้วค่ะ

     แต่มันจะโหดร้ายขนาดไหน ถ้าคนที่เรารัก เขากลับรู้สึกว่า โดดเดี่ยว เดียวดาย สิ้นหวัง ท้อแท้ ไม่มีใคร ทั้งๆที่ก็มีเราอยู่ข้างๆ

     เป็นฉันคงเจ็บปวดที่สุด(แต่)

     มันก็เหมือนกับเรากำลังเทน้ำใส่แก้ว เติมเท่าไรก็ไม่เต็ม มันอาจไม่ใช่ว่า น้ำที่เทมันน้อยเกินหรือแก้วที่ใส่มันใหญ่ไป แต่บางครั้งมันอาจเป็นเพราะ แก้วใบนั้นมันคว่ำอยู่

     เราไม่สามารถเทน้ำใส่แก้วที่มันคว่ำอยู่ให้เต็มได้หรอก

     คราวนี้ก็มีวิธีคิดอยู่ว่า ถ้าเรารู้แล้วว่าแก้วมันคว่ำ เราจะทำยังไง แต่เจ้าแก้วใบนี้ก็ช่างเป็นแก้วที่แสนพิเศษ เพราะเราไม่สามารถใช้มือของเราหงายมันขึ้นมาเองได้ มันจะหงายได้ด้วยตัวของตัวเอง

     บางคนพอรู้แบบนี้แล้ว ก็เริ่มมองหาแก้วใบใหม่ แก้วที่สามารถเติมเต็มได้ โดยที่น้ำไม่เอ่อล้น จนตัวเองต้องเปียก ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้มองว่าเขาเหล่านั้นถูกหรือผิด มันขึ้นอยู่ที่ความพอใจ ความเข้าใจ และการตัดสินใจมากกว่า

     และก็ยังมีอีกหลายคนที่รู้ว่าแก้วมันคว่ำอยู่ แต่ก็ยังยืนยันที่จะเทน้ำลงไป คงเพราะหวังว่าสักวัน แก้วอาจหงายขึ้นเพื่อรับน้ำจากเขาหรือเธอ คนประเภทหลังนี้ฉันขอยกย่อง

     เป็นธรรมดาที่เวลาคนที่ท้อแท้ มักคิดว่าตัวเองโดดเดี่ยว มันอยู่ที่เมื่อเราเห็น เรารับรู้ว่าเขาเสียใจ มีปัญหา แล้วเราจะทำยังไง ถ้าเรามัวแต่มานั่งคิดว่า ฉันเป็นน้ำที่เติมให้เขาไม่เต็ม คิดแบบนี้ยังไงมันก็ไม่เต็มแน่ๆ แทนที่จะคิดถึงความรู้สึกตัวเรา ฉันว่าควรจะคิดถึงความรู้สึกของเขาก่อนดีกว่า

     เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันเลือกที่จะเทน้ำลงไปเช่นเดิม ฉันอาจไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่าแก้วจะหงาย เพียงแต่ฉันไม่ต้องการให้เขารู้สึกว่าโดดเดี่ยวแบบนั้น เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังมีฉันอีกคน ฉันก็จะอยู่คอยเติมน้ำใส่แก้วใบเดิม ใบนี้ ไม่ว่ามันจะคว่ำหรือหงาย…

     ปัจจุบันและอนาคตของฉันจะมีเขาอยู่ด้วยเสมอ

 

18 Responses to “เมื่อวันนี้ฉันเป็นน้ำแล้วเธอเป็นแก้ว”

  1. pattararanee Says:

    ขอให้มีความสุขบนเส้นทางนั้น

    พี่ก็ยังเป็นพี่ของน้องเสมอ

    “มีไหล่เอาไว้ให้ซบ มีมุมให้เธอได้พัก
    มีตักให้เธอหนุนนอนเมื่อเธอเหน็ดเหนื่อยใจ”

  2. ขอบคุณค่ะ พี่เอี้ยง

  3. ต้อม Says:

    น้ำฟ้า …’ปั้ม’ ของฉันนอกจากจะมีน้ำมันแล้ว ยังมีน้ำด้วยนะแก
    และเหมือนเดิม…เปิด 24 ชม.!!

  4. จุ๊บๆๆเพื่อนสาว

  5. ฝันกลางวัน... Says:

    ถ้าสิ่งที่เรารอคือสิ่งที่เรารักก็รอต่อไปเถอะ คงมีสักวันที่ความรักมองเห็นเรา

    ครับ แก้วจะคว่ำจะหงาย จะมีน้ำเต็มแก้ว หรือไม่มีเลยก็อย่าไปสนใจเลย ขออย่าให้แก้วแตกเป็นพอ

    ประคองสิ่งที่เรารักให้ดีที่สุด อดทนครับ…

  6. maymories Says:

    เมย์ขอเติมน้ำแข็งเพิ่มได้ไหมพี่ฝน
    อาจจะเห็นว่าเป็นเพียงของแข็ง เย็นๆ
    แต่สุดท้ายก็ค่อยๆละลายจะเต็มแก้วนะคะ
    แล้วก็ค่อยๆปรับอุณหภูมิระหว่างน้ำ+แก้ว

    บางทีความรักก็น่าจะมีอะไรมาเป็นตัวเชื่อมต่อระหว่างกัน

    เอ๊ะ..ถ้าเพิ่มโซดา ก็คงซาบซ่าดี
    55+

  7. ต้อม Says:

    55555+ โซดาใส่น้ำแดงเฮลบลูบอย ยิ่งอร่อยเลยเนอะน้องเมย์เนอะ

    (น้ำฟ้า..ฉันมาทำให้บ้านเธอเลอะหรือเปล่า?)

  8. nine9 Says:

    ไมไม่หันมามองแก้วข้างๆ บ้างล่ะ

    อิอิ

  9. nine9: ก็เหมือนเวลาที่เราไปเลือกซื้อแก้วตามร้านนะแหละ บางใบวางอยู่ใกล้มือ แต่เราไม่หยิบ ดันไปถูกใจไอ้ใบที่มันอยู่ลึกหยิบยาก อะไรอย่างนั้นนะเพื่อน
    (: วันเสาร์ไปใช่ป่ะ🙂

    ต้อมแต้ม: ฉันไม่คิดว่าจะเป็นน้ำแดงเฮลบลูบอยอ่ะดิ (อิอิ)ไม่รกเลย ฉันชอบเม้นมาเลย..ที่รักกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    น้องเมย์: ลึกซึ้งค่ะน้อง เติมน้ำแข็งพอละลายก้เต็มแก้วได้ อืม…แต่ไหนๆถ้าเติมโซดาแล้วก็ต้องต่อด้วย น้ำสีเหลืองอำพัน…กึ่มครับพี่น้อง555+

    ฝันกลางวัน: ชื่อจริงของข้าพเจ้าแปลว่า “อดทน” พอดีเลยค่ะ🙂

  10. ชอบทำตัวเหมือนน้ำที่เทรดแก้วที่คว่ำอยู่เหมือนกัน

    ไม่รู้ว่าทำไปทำไมเหมือนกัน

    มีความสุขดีมั้ง🙂

    :]

  11. วิภพ Says:

    อ่านแล้ว…นึกถึงแก้วใบที่ผมรักมากที่สุดเลย

  12. นายหมูตุ้ย: พวกเดียวกันหรอเนี่ยะ ดีจ้า
    คุณวิภพ: แก้วใบที่รักมากที่สุด อืม…ดีใจที่ทำให้นึกถึง มีความสุขนะคะ:)
    แก้วใบนี้ฝนรักมากที่สุดเช่นกันค่ะ

  13. yayaa Says:

    ถึงแม้ว่าแก้วคว่ำใบนั้นจะรับน้ำที่รดไปไม่ได้
    แต่อย่างน้อยต้องรับรู้และสัมผัสน้ำที่(อบ)อุ่นได้แน่นอนค่ะ

    คนเราบางครั้งก็น่าแปลกที่ทำตัวเป็นน้ำที่รดแก้วคว่ำ
    แต่บางครั้งเราก็ไม่รู้ตัวว่าเราก็เป็นแก้วคว่ำที่เค้ากำลังรดอยู่

  14. yayaa Says:

    วันนี้รู้สึกเศร้านิด ๆ ที่ไม่สามารถรดน้ำให้กับแก้วคว่ำใบหนึ่งได้อีกต่อไป

  15. พี่ญา: ขอบคุณค่ะ ฝนว่าแก้วคว่ำของพี่ญาเค้าก็ต้องรับรู้เช่นกันค่ะ แม้วันนี้พี่จะไม่สามารถรดน้ำได้อย่างเดิมแล้วก็ตาม
    (พี่ญาเป็นสาวประเภทที่สองหรือนี่ : ยอมรดน้ำใส่แก้วคว่ำ)

  16. jummdcu Says:

    อืม..เคยรู้สึกว่าบางครั้งแก้วของเรา “เติมยังไงก็ไม่เคยเต็ม”
    ทั้งๆที่ไม่ได้ “คว่ำแก้ว” เอาไว้เลย
    สิ่งที่ตามมาจากการนี้ก็คือ “การคาดหวัง”
    การเจ็บปวดจากความคาดหวัง มันเจ็บลึก+เจ็บนานจังเลย

  17. "อิ๊ว" Says:

    พี่คิดว่า…
    วิชา(ผีถ้วย)แก้วมันเหมือนเป็นวิชาบังคับที่ทุกคนต้องลงทะเบียน(แม้ไม่ตั้งใจ)
    เท่าที่เห็น..ก็ยังไม่มีใครเลยที่ไม่ต้องลงเจ้าวิชาตัวนี้ มีแต่ช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง
    ฝนลองมองไปรอบๆตัวสิ มีเพื่อนร่วมชั้นเรียนตรึมเลย ไม่เหงาแน่นอน
    เผลอๆถ้ามองดีดีอาจจะเจอเพื่อนฟลาเนอร์อยู่ห้องเดียวกันตั้งหลายคน
    ที่สำคัญขอให้ประคับประคองกันไปจนสอบผ่านให้ได้
    ..อย่าต้องรีเกรดอีกครั้งก็พอละ…

    ปล.พี่นั่งเหม่ออยู่หลังห้องแน่ะ จะมานั่งแถวหลังด้วยกันมั้ย

  18. พี่จุ๋มจ๋า : “ความคาดหวัง” สะเทือนใจ สะท้อนความรู้สึก
    พี่อิ๊ว : วิชานี้ฝนสอบไม่เคยผ่านเลยค่ะ ครั้งนี้ “ขออย่าให้เป็นแบบนั้น”
    ป.ล.ท่านพี่เด็กหลังห้องเป็นเด็กเกเรนี่ ดีเลยไปนั่งด้วยคนนะคะ
    (เม้นท่านพี่ เขียนดีจัง ขอบคุณมากนะคะ)


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s