ฤดู(ของ)ฝน

ฤดูไหน…ฤดูไหน…ก็ฤดู(ของ)ฝน

บันได เป็นลม ยาดม ทิชชู่ 5 บาท June 8, 2007

Filed under: Uncategorized — therainyseason @ 6:08 am
Tags:

พร้อมพงษ์

เฮ้ย..!!!!!!!!!!!!!!                                                                                                                       ผู้หญิง ผมยาวสลวย แต่งตัวทันสมัยในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่า รองเท้าส้นสูง ถือกระเป๋าแบรนด์เนม เธอเดินคุยโทรศัพท์ ระหว่างทางที่เดินลงจากบันไดสถานีรถไฟฟ้า เพื่อที่จะไปดูหนังกับชายคนรัก แต่ทุกอย่างดูไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เพราะเธอเป็นต้นเหตุของเฮ้ย..!!!!!!!!!!!!!! ที่คุณได้ยินในข้างต้น

          เหตุเพราะเธอเดินตกบันได เนื่องจากมีเด็กชายหญิงจอมซนวิ่งไล่กันมาชนเธอ รองเท้าส้นสูงที่เธอสวมอยู่ มันทำให้เธอยิ่งทรงตัวไม่อยู่ เธอกลิ้งตกลงจากบันไดราว6-7ขั้น ทุกคนรอบข้างแตกหือ เหมือนเธอเป็นตัวเชื้อโรคที่ถูกโยนลงมาท่ามกลางกลุ่มชน ทุกอย่างเริ่มหยุดนิ่งมีเพียงสายตาเท่านั้นที่เคลื่อนไหว ทุกคนจ้องมองหญิงสาวที่ล้มลงเบื้องหน้า แต่ไม่มีแม้สักคนเดียวที่เข้ามาช่วยเหลือ เธอพยายามลุก..ลุก..แล้วก็ลุกขึ้น เอื้อมมือไปหยิบชิ้นส่วนของโทรศัพท์ที่แตกกระจาย

อีกไม่ถึงนาที ที่เธอก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย ภาพของเธอก็เลือนลางจากความทรงจำของผู้คนที่พบเห็น 

สยาม                                                                                                                                

         กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ที่เด็กสาว เดินทางโดยรถไฟฟ้าแทนการขึ้นรถเมล์ มันอาจไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดในสภาพสังคมปัจจุบันที่รีบเร่งทุกคนต้องทำงานแข่งกับเวลาและเธอก็ยังคงดำเนินชีวิตในแบบเดิมๆจนกระทั่งเธอได้รับมัน รอยยิ้มในครั้งนั้น                                                                                  

          เอ่อๆ ฉันจะถึงแล้ว เดี๋ยวเจอกัน อีกไม่เกิน 10 นาทีเสียงเด็กสาวรอดผ่านสายโทรศัพท์ไป เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพื่อไปให้ทันเวลานัดหมายกับเพื่อนสาวสุดซี้ แต่อยู่ดีๆก็เหมือนกับเธอโดนกระชาก อย่างเต็มแรง ท้าวยังคงก้าวต่อ แต่ใจกำลังนึกถึงแต่ภาพที่ตาของเธอเห็นเมื่อไม่กี่นาทีที่เพิ่งผ่านมา หญิงชราที่นั่งตัวขดเล็กอยู่หน้าร้านอาหาร Fast food ชื่อดังนั่งกินข้าวจากถุงพลาสติกที่ตักมาจากที่บ้าน มันช่างแตกต่าง และนั่นเป็นต้นเหตุให้เด็กสาวคนนั้นเดินย้อนกลับมา               

 ยายค่ะ ทิชชู่นี่ห่อละเท่าไร               

5 บาทจ๊ะ หญิงชราวางช้อนและถุงพลาสติกลงกับพื้นข้างกาย ส่งทิชชูให้เธอหนึ่งห่อ พร้อมกับรอยยิ้มของหญิงชราที่เป็นเหมือนพรวิเศษ รอยยิ้มจริงใจที่ปรากฏขึ้นจากร่างกายที่ยากลำบาก มันเหมือนทุกจังหวะชีวิตของเธอที่เคยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วคอยๆช้าลง เพราะเธอเห็น…เห็นการหยุดนิ่งของหญิงชราคนนั้น ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่เธอไม่เคยสังเกตุเห็นมันเลย 

สวนลุมพินี

          รอบตัวดูเคว้งคว้าง ทุกอย่างที่สายตาพาดผ่านล้วนเป็นสีเขียว เบาะนั่ง หน้าต่าง กระเป๋ารถเมล์ คนขับรถ เด็กเล็ก ผู้ใหญ่ ผู้หญิง ผู้ชาย ทุกอย่างทุกคนล้วนเป็นสีเขียวไปหมด ให้ตายสิ .. ฉันไม่ชอบเลยสีเขียวเนี่ยะหญิงสาวพลางคิดรำพึงในใจ แล้วทำไมฉันยืนไม่อยู่ช่วยเปิดประตูให้ด้วยค่ะเธอก้าวลงจากรถเมล์ที่จอดนิ่งติดไฟแดงอยู่เป็นเวลานาน เธอนั่งลงที่สนามหย้าข้างทาง พลางคิดในใจ นี่ก้สวนลุมฯ แล้ว อีกแค่ป้ายเดียวก็จะถึงออฟฟิตแล้ว ทำไมมาเป็นเอาตอนนี้ หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทุกคนบนรถเมล์มองเธอ หลายคนที่เดินผ่านก็มองเธอ ตอนนี้เธอกำลังหมดแรง ก้มหน้าฟุบลงกับหัวเข่าที่ชันขึ้น แต่เธอก็ยังคงมีสติ 

เป็นลมหรอค่ะ เสียงของหญิงวัยกลางคนสอดแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับยื่นยาดมให้เธอค่ะ หญิงสาวกล่าวตอบ  

มันอาจจะเก่าไปหน่อย ไม่รู้จะมีกลิ่นอยู่รึเปล่า จะไปตรงไหน เดี๋ยวพี่เดินไปส่งให้ มือขวาของหญิงผู้มาเยือนประคองเอวของหญิงสาวไว้ตลอดทาง                                                   

          คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหญิงสาวคนแรก คนที่สอง และคนที่สาม เค้าเป็นคนคนเดียวกัน  เธอแต่งตัวสวยงามเพื่อไปพบชายคนรัก ตามที่นัดหมาย แต่เธอก็พลัดตกบันได ทั้งเจ็บและอับอาย ถึงแม้จะไม่มีใครสักคน ยื่นมือมาช่วยเหลือ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่คิดช่วยเหลือใคร ในตอนแรกเธออาจลังเลที่จะเดินกลับมา มาหาคุณยายที่นั่งขายทิชชูอยู่ เมื่อเธอกลับมา สิ่งที่เธอได้กลับไม่ใช่ทิชชู ราคา 5 บาท แต่เป็นรอยยิ้มก้อนโต ที่มาพร้อมกับการหยุดนิ่ง เพื่อยั้งคิด ที่เธอไม่เคยพานพบเวลายังคงเดินหน้าเธอไปทำงานในตอนเช้าโลกของเธอเริ่มหมุนแกว่ง ใช่ค่ะ เธอเป็นลมแต่นั่นก็ทำให้เธอได้พบเพื่อนใหม่ ความมีน้ำใจเป็นเหมือนสะพานเชื่อมที่บริสุทธิ์และจริงใจ ใครจะเชื่อว่ายาดมเก่าๆถลอกๆจะเป็นเหมือนของที่ระลึกของมิตรภาพได้ มันก็เหมือนกับคุณตื่นในตอนเช้าไปทำงานในที่เดิมๆ ขึ้นรถเมล์เวลาเดิม ป้ายเดิม เจอผู้คนหน้าตาเดิมๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่คุณได้รับมันจะเหมือนเดิมทุกวัน มันอยู่ที่คุณเปิด … เปิดหน้าต่างของตัวคุณเอง

 

4 Responses to “บันได เป็นลม ยาดม ทิชชู่ 5 บาท”

  1. อืมม์ อ่านจบแล้วสงสัย
    ตรงไหนเรื่องจริง ตรงไหนเรื่องแต่งน้อ
    หรือว่าจริงทั้งหมด ก็ให้รสชาติการอ่านแปลกดีเหมือนกัน
    บรรยายฉากเก่งนะ
    เขียนเหมือนถ่ายหนังเลย🙂

  2. พี่ปรายคะ
    ตอนแรกคิดอยู่ว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ลงในบล็อกเพราะ พี่สาวของฝนอ่านแล้วบอกว่ามันดูงงๆ แต่พอพี่ปรายอ่านแล้วฝนกับรู้สึกหน้าบานเป็นจานเชิงเลยค่ะ(ทำไมต้องจานเชิงเนอะพี่เนอะ)
    ขอบคุณที่มาเยี่ยมอยู่ตลอดนะค่ะ

  3. บรรยายฉากนุ่มดีครับ เห็นภาพตาม ดึงความสนใจให้อ่านจนจบ อ่านแล้วจับจิตดีเหมือนกันครับ…

  4. คุณวิภพค่ะ ดีใจที่คุณอ่านแล้วชอบ ขอบคุณคะ


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s