ฤดู(ของ)ฝน

ฤดูไหน…ฤดูไหน…ก็ฤดู(ของ)ฝน

ออกกำลัง(ใจ) May 4, 2007

Filed under: Uncategorized — therainyseason @ 10:37 am
Tags:

แสงอะไร….ฟ่ะ

     ฉันเงยหน้าขึ้นมองตามปลายทางของแสงนั้น มองไล่ไปเรื่อยๆ แสงของพระอาทิตย์ในตอนพลบค่ำ สีทองเป็นประกายแม้ไม่เจิดจ้า แต่ก็ชวนให้น่าหลงไหล เพราะบรรยากาศดูช่างคลาสสิก กระทบกับกรอบแว่นใส ทรงสี่เหสี่ยม กรอบนั้นเริ่มเคลื่อนที่ มันถูกถอดลงวางไว้ที่โต๊ะตรงข้ามกับที่ฉันนั่งอยู่ห่างกันแค่เอื้อมมือถึง เบื้องหน้าที่ฉันเห็น เสื้อยืดสีน้ำตาล ผมรองทรงสั้น ตาโต ผิวขาว จมูกโด่ง ฉันรู้สึกว่าก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของฉันมันใหญ่ขึ้นและเริ่มทำงานหนัก

     ฉันรีบก้มหน้าวาดการ์ตูนของฉันต่อ แต่ไม่รู้เป็นยังไงดินสอกับมือฉันมันเกิดไม่ถูกกันขึ้นมา ฉันเริ่มรู้สึกว่ามือเริ่มไม่อยากสัมผัสดินสอ ทำไมต้องมาทะเลาะกันตอนนี้ด้วย มันเริ่มสั่นนิดๆ  แต่ฉันก็ยังฝืนที่จะพยายามกำมันไว้ให้ได้ ฉันยังก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะของฉัน ใช่ค่ะ ตาไม่ได้มองแต่ใจมันลอยไปโต๊ะตรงข้ามเรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันแอบชำเรืองมองเค้าอยู่เป็นระยะๆ ซึ่งตอนนี้ ฉันเรียกเค้าว่า นายน้ำตาล บนโต๊ะเค้ามีหนังสือกองใหญ่ ดิน ปฐพี ธรณี และหนังสือภาษาอังกฤษอีกเพียบ

     ฉันเดินมานั่งตรงข้ามเค้าเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อนเพราะมันเป็นมุมโปรดของฉันเวลาที่ฉันมาที่ TK PARK เก้าอี้นุ่มนั่งสบาย ตัวมันใหญ่กำลังพอดี คุณลองนึกถึงผ้าห่มหนานุ่มที่ห่อคุณไว้เวลาที่ฝนตกพรำๆ สิ ความรู้สึกแบบนั้นแหละ ที่ฉันนั่งเก้าอี้ตัวนั้น

     ฉันเริ่มต้นด้วยหนังสือเล่มที่ยังอ่านค้างอยู่ เกาะโลมาสีน้ำเงิน แต่ตอนนี้ฉันเริ่มเปลี่ยนมาเป็นวาดการ์ตูน ฉันพยายามจะให้เด็กชายในการ์ตูนของฉันเค้าเดินได้ แต่ตอนนี้มันยังไม่ประสบความสำเร็จค่ะ

     ฉันจับจ้องไปที่โต๊ะตรงข้ามอีกครั้งเมื่อนายน้ำตาลมุดลงไปใต้โต๊ะ เค้าไม่ได้ทำของตก หรือเล่นซ่อนแอบหรอกค่ะ แต่เค้าลงไปเสียบปลั๊ก โน๊ตบุ๊ค เค้าเริ่มสนทนากับบุคคลที่ 3 ที่อยู่ปลายสาย เกี่ยวกับโปรแจคงานชิ้นใหม่ ซึ่งฉันเดาว่าคงเป็นเพื่อน เพราะสรรพนามที่แทนตัวเองว่า “กู” กับ “มึง” ซึ่งฉันเองก็มักจะพูดกับเพื่อนสนิท(ผู้ชายนะ)แบบนั้นอยู่บ่อยๆ

     ฉันยกเท้าสองข้างขึ้นมานั่งคุดคู้อยู่บนเก้าอี้เอนตัวพิงแนบไปกับพนักพิง (ท่าประจำของฉันเองค่ะ) ในมือถือเกาะโลมาสีน้ำเงินอีกครั้ง ตอนนี้กำลังมีเรือมาที่เกาะ พวกเค้ามาล่าแมวน้ำ เค้าเริ่มอยากขอส่วนแบ่งเป็นปลาที่ชาวเกาะหาได้ เริ่มมีการบาดหมาง เรื่องราวกำลังเข้มข้นขึ้น

     ฉันตกใจค่ะ ตกใจมากจริงๆ “ฝน… เย็นนี้จะดูหนังเรื่องอะไร” เจ้าของเสียงนั้น คือเสียงที่ฉันเพิ่ง(แอบฟัง) บังเอิญได้ยิน ไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ใช่ค่ะ เสียงนายน้ำตาล

     ฉันเกิดคำถามขึ้นในใจมาอย่างไม่ขาดสาย นายน้ำตาลเป็นใคร? เรารู้จักกันหรอ? ทำไมฉันจำเค้าไม่ได้? เรารู้จักกันได้ยังไง? แล้ววันนี้เราจะไปดูหนังกันหรอ?

     ฉันเงยหน้าขึ้นมอง จากโลกที่เคยสว่างไสวอยู่เริ่มมืดลง .. มืดลง มันเปลี่ยนสี เพราะเค้าไม่ได้คุยกับฉัน (โอ้แม่เจ้า..หลงตัวเอง) เค้าคุยโทรศัพท์อีกครั้ง มันเป็นเรื่องบังเอิญของวันนี้เลยค่ะ ที่แฟนของนายน้ำตาลชือ “ฝน” ทำไมชื่อมันโหลอย่างนี้? 2 ชม.ผ่านไป ที่เวลาของฉันและนายน้ำตาลโคจรมาทับกัน 2 ชม.ที่สายตาของฉันทำความรู้จักกับนายน้ำตาล 2 ชม.ที่นายน้ำตาลนั่งอยู่ตรงข้ามกับ “ฝน” อีกคน

     ฉันเห็นนายน้ำตาลเริ่มสวมแว่นตาที่วางไว้ สวมรองเท้าที่ถอดเมื่อตอนนั่งลงที่เกาอี้ครั้งแรก ถอดปลั๊กที่เคยก้มลงไปเสียบ เก็บโน๊ตบุ๊คและหนังสือลงกระเป๋า แปลกจริงที่ตอนนี้นาฬิกาหมุนวนไปทางซ้าย ทุกอย่างเริ่มหมุนย้อนกลับ เหมือนเวลาที่คุณreverse หนังเพื่อไปดูในตอนที่คุณพลาด หรือลุกไปเข้าห้องน้ำ 2ชม.ที่นาฬิกาเดินหน้า แต่ใช้เวลา 2 นาทีแต่การถอยหลัง

     ฉันหวังว่าเค้าจะลืมหนังสืออีกเล่มไว้บนโต๊ะ หนังสือเขียนชื่อและเบอร์แสดงความเป็นเจ้าของ เราอาจได้พบกันอีก เมื่อฉันนำหนังสือนั้นไปคืนให้ ซึ่งนั่นอาจเป็นโชคชะตาค่ะ แต่นั่นเป็นแค่จินตนาการค่ะ เค้าไปแล้ว เก็บเก้าอี้และของบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ก่อนเก้าพ้นหน้าประตู เค้ายังหันมามองที่โต๊ะอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ว่าไม่ได้ลืมอะไรไว้

     ฉันว่าเค้าพลาดค่ะ เค้ามองไม่เห็นของที่ลืมไว้ มันเป็นก้อนเนื้อที่อกซ้ายของฉัน เค้าลืมเก็บมันกลับไปด้วย

     ฉันเคยได้ยินว่า การออกกำลังทำให้ร่างกายแข็งแรง แสดงว่าวันนี้ ใจฉันก็แข็งแรง เพราะมันเต้นไม่เป็นจังหวะมาตลอด 2 ชม.เต็มๆ

ปล. 1. ฉันเงย ฉันรีบ ฉันเดิน ฉันเริ่ม ฉันจับ ฉันยก ฉันตก ฉันเกิด ฉันเงย(อีกครั้ง) ฉันเห็น ฉันหวัง

     2. 28 เมษายน 2550 (เขียนไม่ค่อยดีเลย ไว้คราวหน้าจะหยิบเรื่องนี้มาแก้ใหม่)

 

5 Responses to “ออกกำลัง(ใจ)”

  1. Vingt-Neuf Says:

    เห็นภาพเลยค่ะพี่ฝน น่ารักจัง😀

  2. phoebe* Says:

    ตามมาจากบล๊อคของพี่ ‘ปราย คะ😉

    อ่านไปจินตนาการตามด้วย รู้สึกดีจัง.. ท่าชูเข่า 2 ข้างแล้วเอนตัวพิงพนักนั่นก็เป็นท่าประจำของเราเหมือนกันค่ะ เวลาที่ได้พาร่างตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของเก้าอี้นั่งนุ่มตัวโตๆ สบายดีเน้อ..

    เจ้าตัวออกตัวว่ายังเขียนไม่ค่อยดี แต่เราว่ากำลังดีเลยค่ะ อุ่นๆดี..

  3. อ่านไปลุ้นไปใจหายใจคว่ำ
    พี่ก็ว่าเขียนดีเหมือนคนข้างบนนะจ๊ะ🙂
    อ้อ พี่ขอทำลิงค์ไว้ที่บล็อกพี่ด้วยน้า

  4. pattararanee Says:

    ถ้าคนเขียนว่า ยังไม่ดี ก็ตามแต่ใจ
    5555
    แต่สำหรับคนอ่านว่า มันดีแล้วจ้า ^ฯ^

  5. ตามมาจากบล๊อกพี่ปรายเหมือนกันค่ะ..^^

    ชอบล่.
    ขออนุญาติแอดเอาไว้เป็นFavorite ด้วยคนนะจ๊ะ


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s