บทสุดท้าย…แด่น้องสาวที่คิดถึง

จำได้ว่าวันแรกที่พี่สาวพานิ้งมาที่บ้าน ฉันเพิ่งอยู่ม. 1 นิ้งเพิ่ง 3 เดือน
ฉันนั่งเล่นอยูที่ชานบ้านกับนิดหน่อยน้องสาวฝาแฝดบ้านตรงข้าม
พอเราสามคนเห็นนิ้งก็ชอบกันใหญ่ เพราะความที่เค้าตัวขาว ขนปุยทั้งตัว
มีแค่ตรงตาที่เป็นสีน้ำตาลคล้ายกับใส่แว่นตาตลอดเวลา
นิ้งเป็นสุนัขพันธุ์ทางเพศเมีย (ผสมระหว่างเทอร์เรียกับสปิต)
แต่ที่บ้านทั้งแม่และคุณป้า ก็ดุพี่สาวใหญ่ว่าไม่ให้เลี้ยงสุนัข
เพราะที่บ้านเลี้ยงไว้หลายตัวแล้ว
คืนแรกของนิ้งที่บ้านเรา…
แม่เอากล่องกระดาษมา ไล่ให้นิ้งลงไปอยูในลังนิ้งก็กลัวไม่ยอมลง
แม่แกล้งเอาตระกล้าผ้ามาครอบนิ้งไว้ มันก็นิ่งสักพักก็หาทางออกมาจนได้
นิ้งเป็นหมาซื่อสัตย์และฉลาดมาก จะยกมือไหว้เมื่อเค้าต้องการจะขออะไร
ทั้งขอของกินและเวลาที่เค้าต้องการออกจากบ้านไปเข้าห้องน้ำ
นิ้งคอยเฝ้าบ้านทุกวัน และจะขู่เวลาที่มีคนมาหยิบของที่บ้าน เพราะเค้าหวงของ
ครอบครัวเรารักนิ้งมาก
อ่อ…เกือบลืมที่เค้าได้ชื่อว่านุ้งนิ้ง เพราะว่าตอนนั้น นิ้ง กุลสตรี ดารากำลังดัง
ซึ่งเป็นคนที่บุคลิกเรียบร้อย
ฉันคิดว่าพ่อคงอยากให้นุ้งนิ้งเรียบร้อยแบบนั้น
เลยตั้งชื่อว่านุ้งนิ้ง(กุลสตรี บุนนาค) เป็นน้องสาวคนสุดท้องของบ้านเรา
เราอยู่บ้านที่โบ๊เบ๊ได้ 6 ปีนับจากวันที่นิ้งมา
หลังจากนั้นก็ย้ายมาอยู่ที่ร่มเกล้านิ้งไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อน
เพราะบ้านใหม่ไม่มีที่ให้นิ้งวิ่งเล่นเหมือนเดิม
ไม่รู้ว่านิ้งจะเข้าใจเหตุผลที่ครอบครัวเราต้องย้ายบ้านรึเปล่า
แต่ฉันรู้ว่านิ้งคงชอบบ้านเก่ามากกว่า เพราะฉันเองก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
หลังจากย้ายบ้านมาร่มเกล้าอีกไม่ถึงปี
ฉันก็ไปอยู่หอที่รังสิต เพราะสอบเอ็นทรานติดที่นั่น
พ่อต้องไปอยู่ที่อื่น พี่สาวไปอยู่กับเพื่อน
บ้านเราแยกกันคนละทาง
นิ้งเลยต้องอยู่กับแม่ เพราะฉันเอานิ้งมาเลี้ยงที่หอไม่ได้
ฉันรู้ว่านิ้งเหงา
ไม่นานนักพี่สาวเอาหมาตัวใหม่มาอีกตัว พันธุ์ ดาเมนเชี่ยน เพศผู้
ชื่อเนื้อสัน
แรก ๆ นุ้งนิ้งไม่ชอบ คงเพราะมันอิจฉากัน
แล้วเนื้อสันก็ชอบแกล้ง
เวลาที่นิ้งนอนอยู่ที่พื้น มันชอบขึ้นไปบนเตียงนอนแล้วกระโดพุ่งลงมันทับนุ้งนิ้ง
ตอนนั้นมันทำได้เพราเนื้อสันยังเด็ก
ต่อมาไม่นานเนื้อสันป่วย และชักบ่อย
หมอบอกว่าเนื้อสันเป็นคล้ายกับเวลาที่เด็กเป็นออทิสติก
มันเริ่มซึมและเก็บตัว
นิ้งมักจะอยู่ใกล้ๆ เนื้อสันตลอด
ฉันรู้ว่านิ้งเป็นห่วงน้อง เพราะน้องจะชักบ่อย ๆ
และเค้าก็อยู่บ้านกันแค่ 2 ตัว
แม่ไปขายของทุกวัน มันคงเหงากัน
อีก 3 ปีถัดมาสันก็ตาย
แม่เล่าให้ฟังว่าแม่กลับมาถึงบ้านเนื้อสันนอนหมดแรงอยู่แต่ยังไม่ตาย
แม่คิดว่ามันคงชักเหมือนทุกวัน
เลยเช็ดตัวทำความสะอาด เลยถือโอกาสตัดเล็บให้
เพราะเวลาปกติมันดิ้นไม่ยอมให้ตัดง่ายๆ
แต่แม่ก็ตกใจเพราะไม่กี่นาทีต่อมาเนื้อสันก็ไม่หายใจ
“เนื้อสันตายแล้วลูก” แม่โทรมาบอกฉันอย่างนั้น
ฉันได้แต่เสียใจ เพราะฉันไม่สามารถช่วยมันได้เลย
แม่เอาเนื้อสันไปฝังไว้ริมคลอง
ฉันรีบกลับบ้านแต่ไม่ทันได้เห็นมันอีกสักครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้นนิ้งหายไปจากบ้าน
แม่โทรบอกฉันและพี่สาว เพราะกลัวมันหายไปแล้วหาไม่เจอ
เราหานิ้งจนค่ำ เลยลองถามคนขับรถรับจ้างแถวบ้าน
เค้าว่าเห็นหมาตัวขาวนั่งอยู่ริมคลอง
แม่รีบตามไปดู
ภาพที่เห็นมันน่าเศร้า แม่ได้แต่ร้องไห้
นิ้งกำลังพยายามขุดดินตรงที่เป็นหลุมฝั่งศพของเนื้อสัน
มันคงไม่เข้าใจว่าเราเอาน้องไปฝั่งไว้ทำไม
นิ้งรู้ว่าน้องอยู่ใต้ดินตรงนั้นมันเลยพยายามเอาน้องออกมา
เราต้องเอาตัวนิ้งกลับมาที่บ้าน
ทั้งตัวเลอะเทอะไปด้วยดินจากที่ตัวขาว ขนปุย
ตัวดำเลอะดินจนไม่เหลือคราบเลย
นิ้งยังไปที่นั้นอีกหลายวัน
เค้าคงอยากไปรับน้องกลับบ้าน
เวลาผ่านมาเกือบ 2 ปีแล้ว
ตอนนี้พี่สาวเอาหมาตัวใหม่มาอีกแล้ว
พันธุ์พุดเดิ้ล สีทอง เพศเมีย ชื่อหมูหยอง
แต่ฉันเรียกว่าหยองแหยง
เพราะมันซนและชอบกระโดด หยองแหยงไม่อยู่นิ่ง
คราวนี้นิ้งไม่สนใจหมูหยองเลย
ฉันเดาว่ามันคนแก่และเหนื่อยกับการที่ต้องพบ [...]