baby

   
  
 
  
 
  
    
 

ขอดาว

ขอดาว BRIONHY
ฝากดาว ทุกดวง ที่ฉันเคยนั่งมองทุกวัน
ด้วยหัวใจที่ฉันคิดถึงเธอ เมื่อเราห่างกัน
*หากคืนนี้ได้มอง เห็นดาวทอแสงพาดผ่าน
ร่วงลงสู่ดินที่ปลายฟ้า ฉันจะหลับตา อธิษฐานขอดาว
ถ้าทุกคำที่ขอเป็นได้จริง สิ่งไหนที่มันมากมาย ฉันคง…ไม่ต้องการ
ขอ…ขอแค่เธอคนดี อยู่ตรงนี้ข้าง ข้างกาย เอื้อมมือไปเมื่อไร ก็ได้เจอ
ขอ…นั่งมองดาวด้วยกัน ให้ความฝันไม่เดียวดาย
ขอให้เรามีกันตลอดไป…ก็พอแล้ว
(*)
ก็พอแล้ว

ลุง เล่า เรื่อง

     วันนี้วันที่29 พฤศจิกายน 2550 ไม่ใช่ 14 ตุลาคม 2516 แต่เมื่อคืนวันที่28 พฤศจิกายน 2550 ฉันนอนไม่หลับเพราะวันที่ 14 ตุลาคม 2516
     เมื่อคืนฉันได้มีโอกาสสนทนากับชายชราอายุเกินกว่า60ปี อดีตนักศึกษาที่เรียนหลายปีดีดักกว่าจะจบจากรั้วแม่โดมมาได้ แต่สิ่งที่เขานึกถึงไม่ใช่ใบประกาศอันทรงเกียรติ หากแต่เป็นวันนั้น ภาพนั้น
     ลุงติดอยู่ในมหาวิทยาลัยอยู่2วันเต็ม อยู่กับพี่ชายของลุงและเพื่อนอีก 3 คน เพื่อนที่ตอนนี้ล้มหายตายจากกันไปหมดแล้ว มีศักดิ์ดา เปี่ย และไอ้หมา เราหนีรอดออกมาทางประตูท่าพระจันทร์ข้ามเรือตรงท่าศิริราชโดยมีทหารเรือที่คอยช่วยเหลือนักศึกษาที่หนีรอดออกมาได้ แล้วเราเดินเท้าต่อไปอีกเป็นวัน เดินไปตามทางรถไฟ สมัยก่อนตรงศิริราชมีทางรถไฟอยู่ มีตลาดขายของเหมือนตลาดนัดสมัยนี้แหล่ะ หนูไม่เคยเห็นเพราะเดี่ยวนี้ไม่มีแล้ว เราเดินกันไปตามรางรถไฟเดินไปจนถึงอยุธยา ไปเจอบ้านชาวบ้านบอกว่าเราเป็นนักศึกษา เท่านั้นแหล่ะ น้ำใจคนไทยไม่เคยเหือดหาย เงินทองมากมายรวมได้ 5000กว่าบาท เงินสมัยก่อนหน่ะใหญ่นะ 5000นี้เยอะมาก แถมเค้ายกรถสามล้อเครื่องให้อีก 2 คัน
     พวกเรา ลุงและเพื่อนอีกสาม พี่ชายลุงผลัดหลงกันไปแล้ว เราขับรถสามล้อเครื่องย้อนกลับมา ในใจตอนนั้น เป็นห่วงพี่ชาย เราตกลงกันว่าจะกลับบ้าน วนหาทางอยู่นานไปทางไหนก็เจอแต่ทหาร ตำรวจ เข้าซอยเล็กซอยน้อย วนไปอยู่หลายทางกว่าจะถึงบ้านได้ [...]

หวาน

                 
ก็ฉันชอบเที่ยวมันผิดหรือไง ฉันรักในเสียงดนตรี
เมื่อไรโดนจังหวะดีดี 1 2 3 4 ก็ถึงทีเฮ
เอ อิ เย อิ เย อิ เย้   เอ อิ เย อิ เย อิ เย
เอ อิ เย อิ เย อิ เย้   เอ อิ เย อิ เย อิ เย

ภูเขาทองก่อนคืนจันทร์เพ็ญ

              
      

สมศรี…ได้ค่ะ

“ไม่ใช่นะพยาบาล ลูกผมเป็นผู้ชาย คุณหยิบเด็กผิดคนแล้ว”
“คนนี้ถูกแล้วค่ะ ลูกคุณเป็นผู้หญิงคะ”
“ไม่ใช่ลูกผมต้องเป็นผู้ชาย”
“นี่พ่อ พอได้แล้ว นี่ลูกเราถูกคนแล้ว ลูกเราเป็นผู้หญิง”
*********************************************************
“แม่ค่ะหนูขอไว้ผมยาวได้มั๊ยคะ”
“ผมสั้นดีแล้วลูก”
“แล้วหนูใส่กระโปรงชุดนี่ได้มั๊ยคะ”
“ใส่กางเกงดีแล้วลูก แม่บอกว่ายังไง อย่าดื้อจำได้มั๊ย”
“…ได้ค่ะ…แม่”
*********************************************************
“สมศรี ดูอยู่ตรงนี้นะนั่งคนเดียวได้มั๊ยจ๊ะ”
“…ได้ค่ะ…ครู”
“ครูคะทำไม สมศรีถึงไม่ได้เรียนพละกับเราล่ะคะ”
“สมศรีไม่แข็งแรง คุณหมอเค้าไม่ให้เล่นอะไรที่จะเป็นอันตรายได้”
********************************************************
“หนูขอสอบเข้าโรงเรียนสตรีในตัวเมืองนะคะ”
“เข้าโรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆบ้านนี่ก็พอ ไม่ต้องเดินทางไปไกล พ่อได้ไม่ต้องเป็นห่วง”
“…ได้ค่ะ…พ่อ”
********************************************************
“คุณลุง อายุเยอะแล้ว หนูเลือกเรียนกายภาพบำบัดนะลูก ได้มาคอยดูแลคุณลุง”
“แต่หนูไม่อยากเรียนคณะนั้น”
“เป็นเด็กดีต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณนะลูก เชื่อป้านะ”
“…ได้ค่ะ…คุณป้า”
********************************************************
“พ่อจะไปไหนคะ”
“พ่อกับแม่เราคงไปกันไม่ได้แล้วจริงๆ”
“แล้วพ่อจะไปไหน”
“พ่อจะไปอยู่ที่อื่น ลูกโตแล้วต้องรู้จักดูแลตัวเองนะ อย่าทำตัวเป็นเด็กเกเรนะลูก”
“…ได้ค่ะ…พ่อ”
********************************************************
“คุณป้าคะ หนูเอ็นท์ไม่ติดกายภาพฯค่ะ หนูติดวิทยาศาสตร์”
“งั้นไปเข้าเอกชน ซิลูกคณะนี้ก็มี”
“แต่หนูอยากเรียนมหาลัยนี้ นะคะ”
“ทุกคนเค้าต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้หนูอยู่แล้ว หนูเหมาะที่จะเรียนคณะนี้ ลองกลับไปคิดดู”
“…ได้ค่ะ…คุณป้า(หนูจะกลับไปคิดดู)”
*******************************************************
“ทำไมลูกไม่เชื่อที่คุณป้าบอก ลูกทำให้ผู้ใหญ่ผิดหวังมากรู้มั๊ย แม่เคยสอนว่ายังไง จำได้รึเปล่า”
“…(จำ)ได้ค่ะ…แม่”
“ไปสมัครเรียนที่คุณป้าบอกไว้ซะนะ”
********************************************************
“ศรี…ปีใหม่ทำไมไม่กลับบ้านว่ะ”
“ไม่มีใครอยู่บ้าน แกกลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันอยู่ได้”
“คนเดียวเนี่ยะนะแก อยู่ได้แน่นะ”
“…ได้(ค่ะ)…แกกลับบ้านไปเถอะ”
*******************************************************
“หนูศรี…ปีนี้ไม่กลับบ้านอีกแล้วหรอลูก(ป้าดูแลหอพัก)”
“ไม่ได้กลับจ้าป้า…ว่าจะอยู่ฉลองปีใหม่กับป้าทองให้ครบสี่ปีเลยนะเนี่ยะ”
“งั้นตอนค่ำลงมาดูทีวีกับป้ามั๊ยลูก”
“…ได้ค่ะ…ป้า”
*******************************************************
“แม่มาได้ไงค่ะ ทำไมไม่บอกหนูก่อน จะได้ไม่ต้องรอนาน”
“แม่พาลุงมาให้รู้จัก”
“ใครคะ”
“แม่จะแต่งงานใหม่ลูกคงเข้าใจแม่นะ”
“…(ได้)ค่ะ…แม่ หนูเข้าใจ”
*******************************************************
“จะไหวหรอน้องศรี เรียนด้วยทำงานด้วย”
“ค่ะพี่…ศรีทำแต่ตอนไม่มีเรียน”
“งั้นศรีเอาตารางเรียนให้พี่ พี่จะได้เรียกช่วยงานแต่ตอนที่ศรีว่างๆ”
“…ได้ค่ะ…พี่”
*******************************************************
“แม่หนูรับปริญญาวันพรุ่งนี้นะคะ”
“โทรบอกคุณลุงคุณป้ารึยัง อย่าลืมโทรไปนะ แต่พ่อเค้าคงมาไม่ได้นะศรี”
“…(ได้)ค่ะ…แม่”
******************************************************* 
“คุณลุงคะ พรุ่งนี้หนูรับปริญญา”
“ลุงคงไปไม่ไหวลูกคนมันเยอะ ไว้ลูกแวะเข้ามาหาลุงที่บ้านแล้วกันนะ”
“แล้วคุณป้า…………”
“ป้าเค้าหายโกรธแล้วลูก มาเถอะ”
“…ได้ค่ะ…คุณลุง”
******************************************************
“ศรี…พี่วา แฟนแกหายไปไหนตั้งนานแล้ว “
“พี่เค้างานเยอะ”
“พรุ่งนี้วันเกิดฉัน แกชวนพี่เค้ามาด้วยกันซิ”
“…ได้(ค่ะ)…ไว้ฉันลองโทรชวนดู”
*******************************************************
“พี่วา…พรุ่งนี้ว่างมั๊ยไปวันเกิดเพื่อนศรีกัน”
“ไม่ว่างพี่ต้องทำงาน ถ้าไปก็อย่ากลับดึก ดูแลตัวเองอย่าทำตัวเป็นปัญหา ให้พี่ต้องเป็นห่วงล่ะ”
“…ได้ค่ะ…พี่วา”
*******************************************************
“ศรีไมแกไม่กลับไปอยู่บ้านว่ะ เรียนจบแล้วจะอยู่หออีกทำไม”
“ฉันรักอิสรภาพ(555+)”
“ฉันจะเชื่อแกดีมั๊ยเนี่ยะ ไม่รู้จะไปอยู่กับใครอ่ะดิ”
“ก็ฉันบอกว่าฉันรักอิสรภาพ” 
“งั้นไว้ฉันมานอนเล่นเป็นเพื่อน”
“…ได้(ค่ะ)…”
*******************************************************
“นี่ตัวไรว่ะแก”
“ตุ๊กตาไล่ฝนไง แกดูไม่ออกไงมันออกจะน่ารัก”
“ดูออกแต่แกจะห้อยไว้ทำไม นี่มันไม่ใช่ฤดูฝน”
“ที่ฝนตกเพราะฟ้าเค้าร้องไห้ ฉันไม่อยากเห็นฟ้าร้องไห้ไม่ว่าฤดูไหนๆฉันเลยอยากห้อยไว้ตลอด”
“เพ้อเจ้ออีกแล้วแก งั้นห้อยเสร็จแล้วมากินข้าวกัน ฉันหิวแล้ว”
“อืม…ได้(ค่ะ)…จะเสร็จแล้ว”
*******************************************************
สมศรี…ได้ค่ะ

ฤดูรัก

…ในอ้อมกอดของฉัน
ขอเธอจงมั่นใจได้เลยว่า
เป็นที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุด
ซบหน้าลงตรงหน้าอกฉันซิ
ฟังเสียงหัวใจของฉันว่ามันพูดอะไรอยู่
ความในใจที่ฉันมีต่อเธอ
ขอให้เธอรับรู้ด้วยตัวเอง
ในอ้อมกอดแห่งรัก
สัมผัสอันอบอุ่น
หยุดเวลาของเธอไว้ที่ฉัน
หยุดโลกนี้ไว้
นับจากนี้มีเพียงเราสองคนบนโลกนี้
หลับตา
ฟังเสียง
หัวใจ
ของฉัน… 
จะให้ดาวทั้งฟ้าร้องเพลงกล่อมเธอ
ค่ำคืนละเมอมีฉันในฝัน
ฟังเพลงรักจากดวงดาวด้วยกัน
อยู่ในอ้อมกอดฉันให้เธอฝันดี

*********************

ขอมือหน่อย

     ฤดูฝนค่อยๆเงียบหายไป พร้อมกับลมหนาวกำลังมาเยือน เวลาหนาวๆฉันมักมีพฤติกรรมแปลกๆ (แต่หลายคนคงชอบทำเหมือนกัน) ฉันชอบขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่ม ยิ่งถ้าเป็นวันหยุด ตัวเองจะกลายเป็นคนง่อยเปลี้ยเสียขาไปทันที ไม่ลุกจากที่นอน ทุกอย่างมักถุกควบคุมด้วยรีโมทคอนโทล ไม่ว่าจะดูหนังดูละคร ฟังเพลง อ่านหนังสือทุกอย่างอยู่ข้างเตียง อยู่ใกล้มือ แถมอาการหิวหายไปทันตา ช่างเป็นวันแสนสุข หรือเพราะเป็นช่วงที่ฤดูฝนอย่างฉันหยุดพัก
     ปกติฉันเป็นคนขี้หนาว (แต่ไม่ขี้เหงา) เวลาหนาวสิ่งที่สังเกตุได้ง่ายสุดคือมือ มือจะเย็นขึ้นมาทันตา ขนาดปกติเดินห้าง ดูหนัง หรือที่ที่แอร์เย็นฉ่ำๆกำลังสบายๆสำหรับหลายๆคน สำหรับฉันมันกลายเป็นหน้าว..หนาวซะงั้น
เวลามือเย็นๆทำไงดี…
เอามือซุกกระเป๋ากางเกงไว้
ซุกรักแร้(แล้วเอามาดม..ทุเรศแระ555+)
จับแก้วกาแฟอุ่นๆ หรือว่า
กุมมือนุ่มๆของใครบางคนดี(ฮิ้วๆๆ)
ฤดูหนาวมาแล้ว…..ทำไงถ้ายังไม่อุ่น
     หลายคนว่าถ้ายิ่งหนาวก็ยิ่งเหงา เพราะฤดูหนาวมักมาพร้อมกับลม ลมหนาวที่ทำให้เราสะท้านได้ถึงขั้วหัวใจ  พี่สาวคนนึงเดินๆ อยู่บนฟุตบาทในตอนเที่ยง เมื่อลมพัดมาแค่วูบเดียว เธอถึงกับเอ่ยปากว่า รู้สึกเหงาๆขึ้นมาซะงั้น ใครจะคิดว่าย่านสีลมที่คนจอแจ สังคมรีบเร่งจนติดอันดับที่ผู้คนพลุกพล่าน มีแต่คนเมินหน้าหนี ยังมีช่วงเวลาที่ดูเหงาได้ เหงาเพราะมีแต่คนที่เดินสวนกันไปมาโดยไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ไม่มีคำทักทายปราศรัย
     ฉันว่าสิ่งที่กันหนาวได้ดีที่สุดจึงไม่ใช่แค่เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ หากแต่น่าจะเป็นความสัมพันธ์ ที่ทำให้ร่างกายเราอบอุ่นได้จากข้างใน ใช่แค่กันหนาวแต่เพียงภายนอก
     แต่หนุ่มสาวหลายคนย่านนี้ มักแย่งกันซื้อเสื้อกันหนาวหลากแฟชั่น เลือกโดยที่ไม่เคยแม้จะหันมองคนข้างๆว่าทีเข้าเบียดเสียดเข้าไปนั้น เค้ากระแทกโดนใครล้มใครเจ็บไปบ้าง
     ฉันกับพี่สาวเห็นสถานการณ์อย่างนี้ทีไรได้แต่ถอนใจ เฮ้อ…
     เพื่อนฉันคนนึงเคยอกว่า การกอดกันเป็นวิธีการปลอบที่ดีที่สุด เหมือนมีความรู้สึกที่ส่งผ่านจากคนหนึ่งไปอีกคนหนึ่งได้โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ เพราะฉะนั้นเวลาที่เพื่อนฉันไม่สบายใจทีไรเราจึงมักกอดกันไว้ แม้แรกๆฉันจะไม่เข้าใจ ต่อเมื่อกอดกันแล้วมันอบอุ่นจริงๆ
     [...]

อดีตดี หุ่นดี ฟันไม่ผุ

คุณเคยได้ยินประโยคที่ว่า “ไม่มีใครแก้ไขอดีตได้ แต่สามารถเลือกอนาคตได้” กันบ้างรึเปล่า
ฉันเคยได้ยิน ฉันเองก็เชื่อ และเข้าใจความหมายของประโยคนั้นได้ดี “ทุกคนล้วนมีอดีต” ฉันพูดประโยคนี้บ่อยๆ เวลาที่ต้องการปลอบใจตัวเอง
อดีตดีตรงที่เป็นเหมือนประสบการณ์ให้ตัวเราได้เรียนรู้ ได้จดจำ เป็นบทเรียน อดีตอาจล้ำค่าถ้าเราไม่ขวนขวาย ไขว่คว้า
อดีตกับคน?
คนตัวอ้วน อดีตมากมาย
คนตัวเล็ก อดีตนิดหน่อย
คนตัวขาว อดีตสดใส
คนตัวดำ อดีตมืดมน
คุณอยากหุ่นดีใช่ไหม ฉันก็อยาก
หวานเย็นสีสด ไอศครีมเลิศรส หรือเค้กก้อนโตฯลฯ ทั้งหมดล้วนเป็นปัญหาให้หุ่นเพรียวลมของเราหายไป ฉันยังจะกินมันอยู่รึเปล่าถ้ารู้แบบนี้ คำตอบคือกิน เหมือนรู้ทั้งรู้แต่ก็ยังทำ ฉันว่ามันอยู่ที่การจัดการ ไม่ได้กินบ่อย ไม่ได้กินมาก กินแล้วออกกำลังกาย
อดีตอาจทั้งสวยงาม สดใส มืดหม่น และหมองเศร้า แต่เราก็ยังนึกถึงทำไมเราเห็นหลายคนจอมจมอยู่กับอดีต เพราะอดีตมีไว้ให้คิดถึง แต่การที่เราจมอยู่กับอดีตมันอาจเปลี่ยนเป็นความทุกข์ ทุกข์ทั้งตัวเรา และคนใกล้ตัวที่คอยเป็นห่วงเป็นใย เพราะคุณและฉัน เราต่างรู้ดี “อดีตแก้ไขไม่ได้” เราจะให้อดีตเป็นปัจจุบัน แล้วปัจจุบันจะไปอยู่ที่ไหน คราวนี้มันก็ยุ่งกันใหญ่ ครั้นจะให้อยู่ร่วมกัน มันเป็นไปไม่ได้ในชีวิตจริง เพราะอดีตส่งผลให้เกิดปัจจุบัน ปัจจุบันส่งผลให้เกิดอนาคต คุณอย่าลืมว่า“อนาคตเราเลือกได้”
ที่สำคัญ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตอยู่ซ้อนทับกันไม่ได้
การคิดถึงอดีต จึงเหมือนการอยากมีหุ่นสวย [...]

อีกกี่เส้นทางในชีวิตที่ต้องเดิน

                                    
บนทางเดี่ยวบางทีก็เดียวดาย      บางครั้งอาจต้องบุกน้ำ          หลายหนที่ต้องเจอทางเลี้ยว
        
                              
             บางทีทางมันก็ดูแสนไกล                         แต่บางครั้งก็ใกล้ตา
           
                                          
                 บ้างก็ข้ามสะพาน                         สุดท้ายอาจต้องเลือกสักทาง
วันเดือนปี เจี๊ยบ วรรธนา 
วันจันทร์ฉันคอยอยู่ อังคารก็คอยดู ดูๆว่าเธอเป็นไง พุธเธอก็ไม่มา เช้าสายก็ไม่มี พฤหัสว่างเปล่า        
ศุกร์หรือเสาร์หรือว่าอาทิตย์ ไม่มีวันไหนไม่คิดถึง ไม่มีวันไหนที่เธอจะย้อนมา สู่วันเก่าๆของเรา         
วันที่ฉันเจอเธอ วันที่ได้ใกล้กัน วันที่เราจูงมือ วันที่ฉันรักเธอ วันที่ฉันพูดไป วันที่เธอรับฟัง                  
อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ (อีกกี่เดือนหรือจะอีกปี) กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ        
มกราก็ยาวนาน กุมภาก็เลือนลาง มีนาก็ยังเลื่อนลอย เมษาก็ร้อนรน พฤษภาก็ทุกข์ทน มิถุนาว่างเปล่า     
อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ (อีกกี่เดือนหรือจะอีกปี) กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ
อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ (อีกกี่เดือนหรือจะอีกปี) กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ