ชั้น15เตียง13…ตอน Yang Ae Kim

     เมื่อคืนก่อนนอนฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกในกรุงเทพฯยามค่ำคืนในมุมสูง15 ชั้นแบบนี้มันก็สวยดี แสงไประยิบระยับจากหอดไฟแทนแสงดวงดาว หรือหลอดไฟกลายเป็นดาวของชาวกรุง? มันคงจะจริงที่กรุงเทพฯไม่เคยหลับ ตรงข้ามกับเวลาเช้าที่กรุงเทพฯ ดูสงบนิ่งมีเพียงผู้คนภายในตึก, อาคารต่างๆที่ดูรีบเร่ง ฉันสังเกตุเห็นแทบไม่มีรถแล่นบนท้องถนนในเวลาสาย เหมือนมันถูกเซทเป็นระบบไว้ ช่วงเวลารถติด ผู้คนที่เดินทางพร้อมๆกัน แย่งกันกิน แย่งกันเดิน แย่งกันอยู่ คงจะมีแต่เวลาป่วยไข้รึเปล่าที่คนเราหยุดพัก
     บนเตียงล้อเลื่อน ร่างฉันนอนนิ่งด้วยฤทธิ์ยาชา หลังทำการผ่าเอาเจ้าติ่งน้อยจอมเกเรออกไป ฉันยังขยับไม่ได้อีกเกือบ4 ชั่วโมง และเตียง13 ก็กลายเป็นที่นอนของฉัน อย่างไม่ทันตั้งตัว เราอยู่ห้องเดียวกัน 4 คน อาม่าวัย71 ที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ,ป้าใจดีที่เป็นความดัน เบาหวาน หัวใจและอีกหลายโรคที่แกไม่ได้เอ่ย(ฉันเดาเอาเอง) , yang ae kim สาวเกาหลีวัย 20 ปี เธอเป็นที่แปลกประหลาดใจสำหรับพวกเราเสมอ และก็ฉันเอง poppular girl (ยัง เฮ ตั้งให้)
     ทุกเช้าเราได้รับการดูแลอย่างดีจากไหม(พยาบาลสาว ใจดี)และพยาบาลคนอื่นๆ ไหมจะเดินเช้ามาห้องเราบ่อยๆ และทุกๆ06.30 เธอก็เริ่มต้นเช็ดตัวให้ฉัน เสริฟอาหารเช้าให้ยัง เฮ คุยเล่นกับป้าใจดี ส่วนอาม่าเราไม่เคยคุยกันเลยคะ [...]