TiME oF seASoN

     ฉันอยู่สถานีรถไฟรังสิตค่ะ ไม่ได้เดินทางไปไหน แต่มาบ้านเพื่อนที่อยู่แถวนี้ เรา(ฉัน เพื่อน และแม่ของเพื่อน) จะกลับเข้ากรุงเทพฯ แม่ต้องไปขายของทุกวันที่โบ๊เบ๊ ขายมาเป็บสิบปีแล้วค่ะ ซึ่งการเดินทางโดยรถไฟเป็นเส้นทางประจำของเพื่อนฉันค่ะ เค้าว่าดีกว่าขึ้นรถเมล์ถึงเร็วกว่า รถไม่ติดด้วย
“แม่ว่าที่นี่ดูแล้วเหมือนอยู่ที่บ้านนอกเลย ทั้งๆที่ รังสิตนี่ก็ไม่ไกลจากกรุงเทพฯสักเท่าไร” ฉันฟังแม่ของเพื่อนพูดพร้อมกับมองดูแววตาที่เงียสงบของเธอ
” ค่ะแม่ อากาศดี ยิ่งเช้าๆ อย่างนี้ยิ่งสดชื่นใหญ่ ” ฉันตอบพร้อมกับสูดหายใจเข้าเต็มปอด
แม่เดินไปหาที่นั่ง เพราะกว่ารถไฟจะมาก็เกือบครึ่งชั่วโมง
” ยายมีคนนั่งตรงนี้ไหม ” แม่ถามยายคนนึงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาว ที่เต็มไปด้วยสัมภาระ
“นั่งเลย” ยายขยับตัวและกระเป๋าที่วางอยู่ข้าง ๆ เพื่อนให้แม่นั่งด้วย
     เท่าที่ฉันสังเกตุยายน่าจะอายุราว 60 กว่า ๆ ยายใส่เสื้อลูกไม้สีขาวกับผ้าถุงลายดอกสีแดง แต่สีดูหม่นๆ ไม่สดใส่ เหมือนมันมันได้ถูใช้งานมายาวนาน เฉกเช่นเดียวกับริ้วรอยแห่งการเวลาที่ปรากฎบนใบหน้าและแขนขาของยาย ยายตัดผมสั้นดูเผินๆ เหมือนยายตัดสกีนเฮดมา
     แม่เริ่มบทสนทนากับยาย ส่วนฉันกับเพื่อนเดินไปเดินมาดูรอบรถไฟ แต่ก็พอจะจับบทสนทนาระหว่างแม่กับยายได้ว่า ยายอยู่กับลูกที่ รังสิตนี่แหละ อยู่แถวคลองหกซึ่งก็ไกลจากสถานีมากอยู่ แกจะไปลพบุรีเพื่อไปเยี่ยมหลานเขยที่ป่วยหนัก แกเป็นห่วงนัก แกว่าหลานแกเป็นลมชัก ซึ่งแกเดินทางไปเพียงคนเดียวและนี่เป็นครั้งแรกที่แจะไปที่นั่น ยายมีเพียงที่อยู่บนหน้าจดหมาย ยายเล่าว่าถ้าลงรถไฟแล้วต้องต่อสองแถว็จะถึงจุดหมายปลายทาง แกถามจากเพื่อนบ้านเพราะเค้าเป็นคนลพบุรี
     แววตาที่พร่ามัวกับความมุ่งมั่นขนาดนั้นฉันเห็นแล้วรู้สึกดีใจแทนหลานเขยแกจริง ๆ ถ้าเป็นฉันทันทีที่เห็นฉันคงประทับใจที่สุด [...]

FirST ReAsoN

Jan18, 07
บ้านทรงไทยประยุกต์
หน้าบ้านมีสนามหญ้าเล็กๆ
ปลูกต้นไม้ประดับต้นเตี้ยๆอยู่ล้อมรอบ
เจ้าของบ้านใจดีค่ะ
พวกเราเดาว่าแกคงเป็นเศรษฐีเก่า
ที่เห็นว่าบ้านพอจะมีเนื้อที่ว่างอยู่
ประจวบกับที่ทางแถวสีลมหายากนัก
เลยอนุญาตให้ร้านค้าละแวกนั้นมาเช่าพื้นที่ตั้งโด๊ะตอนกลางวัน
ถือเป็นโชคดีของพวกเรา ที่ได้กินข้าวท่ามกลางบรรยากาศที่ร่มรื่น
ระหว่างรอก็มีลมพัดเย็นๆ โดยที่เราไม่ต้องพึ่งพาแอร์เหมือนเวลาที่อยู่ในออฟฟิต
ถ้าเมื่อยก็เดินเล่นออกกำลังกายได้รอบๆบ้าน
ทุกโต๊ะดูร่มรื่นด้วยต้นโกสนน้อยใหญ่ ไม่มีร่มกลางอยู่เลยค่ะ
(รู้มั๊ย ต้นโกสนมีเป็นร้อยสายพันธุ์เลยนะค่ะ)
พวกเราจึงมักไปกินอาหารกลางวันที่นั้นกันบ่อยๆ
” กลางวันนี้เจอกันที่ร้านบ้านสวยนะ”